KONTAKT
KONTAKT
Napisz w swojej sprawie
Możesz zapytać o konsultację dla siebie lub nastolatka, szkolenie, wystąpienie albo współpracę ze szkołą. Wystarczy krótko opisać temat i wskazać, czego potrzebujesz. Szczegóły ustalimy w dalszym kontakcie.
FAQ
Pytania przed pierwszym kontaktem
Wybierz interesujący Cię obszar. Znajdziesz tu informacje o konsultacjach, szkoleniach i współpracy ze szkołami. Jeżeli nie ma odpowiedzi na Twoje pytanie, możesz do mnie napisać.
Nie skupia się na wiedzy ogólnej o dobrostanie, tylko na konkretnej decyzji, którą dorosły musi podjąć pod presją czasu. Uczestnik wychodzi ze sposobem podejmowania decyzji w danej sytuacji, nie z listą faktów.
Zakres jest rekomendowany po krótkiej rozmowie diagnostycznej o potrzebach placówki. Nie proponuję tego samego formatu każdej szkole.
Zależy od formatu – od pojedynczej rady pedagogicznej po pracę z całą siecią placówek. Liczbę uczestników ustalamy podczas rozmowy diagnostycznej.
Dostępne są oba formaty. Szkolenia zamknięte online i szkolenia stacjonarne dla rad pedagogicznych mają różny zakres i różną wycenę.
Od pojedynczego szkolenia (jedno spotkanie) po program wdrożeniowy rozłożony na kilka miesięcy z ewaluacją po 30, 60 i 90 dniach. Długość zależy od wybranego formatu.
Ceny zależą od formatu, liczby uczestników lub placówek, czasu realizacji i stopnia indywidualizacji. Punktem wyjścia jest zawsze rozmowa diagnostyczna, po której dostajesz konkretną wycenę, nie orientacyjny widełkowy szacunek.
Ta oferta dotyczy pracy z dorosłymi w szkole — nauczycielami, wychowawcami, zespołem, dyrekcją. Nie zastępuje diagnozy, terapii ani interwencji specjalistycznej wobec konkretnego ucznia – uczy dorosłych, jak reagować, zanim taka pomoc zostanie uruchomiona.
Program wdrożeniowy kończy się ewaluacją i rekomendacjami, nie samym szkoleniem. Możliwa jest dalsza współpraca konsultacyjna – ustalamy to indywidualnie, w zależności od tego, co pokaże ewaluacja.
Nie. To mapa pierwszej reakcji dorosłego – pomaga rozpoznać, że sygnał wymaga działania, i wybrać właściwy krok. Diagnozę stawiają wyłącznie uprawnieni specjaliści.
Nie taki jest cel. Model ma zmniejszyć chaos pierwszych minut i dać wspólny język zespołowi – nie zastąpić dalszej pomocy specjalistycznej ani procedur szkoły w sprawach poważnego ryzyka.
Ocena kliniczna wymaga uprawnień i wiedzy specjalistycznej. „Decyduję o ryzyku” to rozpoznanie pilności sytuacji przez pierwszego dorosłego – pytanie, czy sprawa wymaga natychmiastowej reakcji, i komu ją przekazać, nie diagnoza.
Nie. Pakiet materiałów został przygotowany z myślą o rozmowie z Ministerstwem Edukacji Narodowej, ale na tę chwilę nie ma formalnego patronatu ani rekomendacji – informujemy o tym wprost, żeby nie sugerować czegoś, czego jeszcze nie ma.
Materiały (książka, karty narzędziowe) można wykorzystać samodzielnie, ale pełne wdrożenie – z ustaleniem ról, obiegu informacji i dostosowaniem do statutu placówki – wymaga pracy z zespołem i zwykle idzie w parze ze szkoleniem.
Podstawowe szkolenie trwa około 4 godzin. Pełne wdrożenie w szkole rozkłada się na około 30 dni pierwszego etapu i cały pierwszy rok pracy z modelem.
Model powstał z praktyki pracy w liceum, ale logika pięciu kroków – dostrzec, dopytać, ocenić pilność, zareagować, domknąć — nie jest specyficzna wiekowo. Dostosowanie języka i przykładów do młodszych uczniów ustalamy indywidualnie.
Najprostszy start to jedno szkolenie dla rady pedagogicznej, na którym zespół poznaje model i ćwiczy go na scenach z realnego życia szkoły – dalsze kroki ustalamy dopiero po tym doświadczeniu.
Podstawowe szkolenie z Modelu 5D trwa około 3 godzin 45 minut. Warsztaty specjalistyczne i symulacyjne mogą trwać dłużej – ustalamy to razem z zakresem tematycznym.
Oba formaty są dostępne. Szkolenia zamknięte online i szkolenia stacjonarne dla rad pedagogicznych różnią się zakresem i wyceną.
Format jest dopasowywany do wielkości rady pedagogicznej lub zespołu. Liczbę uczestników ustalamy podczas rozmowy diagnostycznej.
Jednostronicowa matryca ryzyka, karta pierwszej reakcji, protokół cyberprzemocy, bank zdań pierwszej reakcji oraz mini-karta notatki opartej na faktach – w zależności od zakresu szkolenia.
Rozmowa diagnostyczna → ustalenie problemu i grupy odbiorców → rekomendacja formatu → realizacja → ewaluacja i rekomendacje po szkoleniu.
Szkolenie buduje kompetencję indywidualną uczestników. Wdrożenie porządkuje role, komunikację i procedury całej placówki – to znacznie szerszy, wielomiesięczny proces, w który szkolenie zwykle wchodzi jako jeden z elementów.
Tak – od pojedynczego szkolenia można przejść do warsztatu symulacyjnego, audytu gotowości placówki albo pełnego programu wdrożeniowego. Nie jest to jednak automatyczne — ustalamy to po zobaczeniu, jak zespół pracuje.
Nie taka jest jego rola. Szkolenie rozwija wspólny język, trafniejsze rozpoznawanie sytuacji i większą gotowość do działania — nie daje gwarancji, że każdy przyszły kryzys zostanie rozwiązany bezbłędnie.
Nie. Pracujemy na eksporcie z dziennika elektronicznego. W wariantach B i C szkoła dostaje gotowy arkusz do dalszej pracy.
Na szkoleniu nie. W audycie i wdrożeniu pracujemy na danych zanonimizowanych, a jeśli szkoła chce przekazać dane z imionami, konieczna jest umowa powierzenia przetwarzania danych.
Tak. Część przepisów oświatowych dotyczy szkół publicznych, a niepublicznych tylko odpowiednio lub pośrednio. Na szkoleniu pokazuję, które zapisy warto potwierdzić w statucie i z prawnikiem szkoły.
Metoda opiera się na literaturze o absencji szkolnej (m.in. modele wsparcia wielopoziomowego) i na praktyce szkolnej. Nie obiecuję konkretnego procentowego wzrostu frekwencji. Dlatego każde wdrożenie ma pomiar efektów: szkoła widzi na własnych danych, co zadziałało.
Procedura zawiera zasady kontaktu z uczniem i rodzicem, ale wymaga zapisu w statucie i zgodności z RODO. Pokazuję, jak je przygotować.
Nie. Metoda nie diagnozuje uczniów ani nie zastępuje pomocy psychologicznej. Pozwala szybciej rozpoznać, kiedy potrzebny jest specjalista, i dobrze go włączyć.
Możesz zacząć od tego, co zauważasz. Może pojawiło się więcej napięcia, mniej energii, częstsze konflikty albo trudność z czymś, co wcześniej przychodziło łatwiej. Nie musisz mieć gotowej nazwy problemu. Pierwsze spotkanie służy zrozumieniu sytuacji: co się zmieniło, od kiedy, w jakich okolicznościach i jak wpływa to na Twoje codzienne życie.
Rozmawiamy o tym, co skłoniło Cię do przyjścia i czego potrzebujesz. Pytam o przebieg trudności, ważne relacje, codzienne warunki życia oraz to, co już pomagało lub było próbowane. Zwracam uwagę również na zasoby i obszary, w których radzisz sobie dobrze. Pod koniec porządkujemy najważniejsze informacje i ustalamy, jaki kolejny krok ma sens. Może nim być następne spotkanie, dalsza konsultacja albo konkretne działanie w Twoim otoczeniu.
Tak. Praca z młodymi ludźmi stanowi ważną część mojego doświadczenia. Interesuje mnie zarówno to, jak nastolatek rozumie swoją sytuację, jak i to, co dzieje się w jego relacjach, rodzinie i szkole. Sposób rozmowy dostosowuję do wieku i potrzeb młodego człowieka. Ważne jest, żeby wiedział, po co się spotykamy, miał przestrzeń na własną perspektywę i mógł uczestniczyć w ustalaniu celu współpracy.
Sposób udziału rodzica ustalamy na początku, uwzględniając wiek, potrzeby i sytuację młodego człowieka. Rodzic może przekazać ważne informacje i pomóc w zmianach dotyczących codziennego funkcjonowania. Nastolatek potrzebuje również przestrzeni do swobodnej rozmowy. Dlatego omawiamy zasady współpracy, przekazywania informacji i poufności, w tym sytuacje związane z zagrożeniem bezpieczeństwa. Wspólne rozumienie tych zasad pomaga budować zaufanie.
To obszar, który znam także z codziennej pracy w liceum. Przyglądam się temu, jak trudność wygląda z perspektywy ucznia, rodzica i nauczyciela oraz jakie warunki w szkole mogą ją nasilać lub zmniejszać. Czasami potrzebna jest zmiana sposobu rozmowy, czasami dostosowanie wymagań, a czasami dalsza konsultacja. Zakres ewentualnej współpracy ze szkołą ustalamy osobno. Dzięki temu pomoc może uwzględniać środowisko, w którym uczeń spędza dużą część dnia.
Powodem do konsultacji może być samo poczucie niepewności. Rozmowa pomaga ustalić, jak długo trwa trudność, jak wpływa na codzienne funkcjonowanie i czego potrzebuje dana osoba. Nie musisz czekać, aż zabraknie Ci sił na radzenie sobie z sytuacją. Jeśli pojawia się bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, potrzebna jest pilna pomoc, zamiast oczekiwania na zwykły termin spotkania.
Może mieć. Czasami potrzebujesz uporządkować informacje, lepiej zrozumieć konkretne zdarzenie albo ustalić, od czego zacząć. W innych sytuacjach pierwsza rozmowa pokazuje, że warto zaplanować kolejne spotkania lub skorzystać z pomocy innego specjalisty. Cel i zakres współpracy ustalamy na podstawie Twojej sytuacji. Po jednym spotkaniu nie zawsze da się wyjaśnić wszystkie przyczyny trudności, ale można określić sensowny następny krok.
Możesz zacząć od pojedynczej sytuacji, od tego, co czujesz w ciele, albo od zdania, że trudno Ci znaleźć słowa. Nie musisz opowiadać wszystkiego podczas pierwszego spotkania. Pytania mają pomóc Ci uporządkować doświadczenie w tempie, które pozwala pozostać w kontakcie ze sobą. Możesz powiedzieć, że na jakieś pytanie nie chcesz jeszcze odpowiadać albo że potrzebujesz chwili ciszy.